ਗੀਤਾ ਵੇ ਆਵਾਰਿਯਾ
ਆਜ ਤੇ ਰੁਸ ਨਾ
ਸੋਚਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਥਾਰ ਭਾਰੀ
ਕਾਲੀਆਂ ਨਹੀ ਹੁੰਦੀ ਚਾ
ਆ ਵੇ ਕੂਲੀ ਧਰਤ ਦੇ ਵਾਸੀ
ਅਖਰਾਂ ਦਾ ਮੋਢਾ ਦੇ ਜਾ
ਪੋਹ ਦੀ ਦੁਨ੍ਧ ਜਿੰਦ ਪਾਈ ਕਮ੍ਬੈ
ਦਰਦਾਂ ਦੇ ਕੋਹ ਉਮਰਾਂ ਤੋ ਲਮੇ
ਧੁਪ ਦੀ ਨਿਘੀ ਕਾਤਰ ਲੇ ਕੇ
ਅਹ੍ਸਾਸਾਂ ਦੇ ਵਤਨੀ ਆ
ਤੂੰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੇਹਰਮ ਜਨਮਾਂ ਤੋ
ਤੂੰ ਤੇ ਰੁਸ ਨਾ
ਮੇਰੀ ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ
ਬਣ ਮੇਰੇ ਵਤਨੀ ਆ
